ทำไมเราถึงเปนอย่างนี้ล่ะ? กลับมาทำไมอะความรุสึกนี้ เราไม่ต้องกานมัน เมื่อไรมันจะหายไปซักที รุมั้ยว่าเราทรมานแค่ไหนที่เปนแบบนี้ สภาพจิตเราแย่ลงขึ้นทุกวี่ทุกวันก้อเมื่ออยู่บ้านนี้นิแหละ ที่ไทยเรายังไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อนเลย เมื่อไหร่เราจะกลับมาเปนคนๆเดิมได้ล่ะเมื่อไหร่?
อยากให้มีใครซักคนเข้าใจความรุสึกของเราจังเลย แต่มันคงเปนไปไม่ได้สินะ ใครจะมาสนใจเรา คนที่ไม่มีใคร... ก้อเรามันไม่มีอาไรดีซักอย่างนิ
ตอนนี้เราไม่รุหรอกนะว่าพวกเทอคิดยังไงกับเราแต่เราอยากให้รุว่าเรายังหวังดีกับพวกเทอเสมอเพราะพวกเทอเปนเพื่อนของเรา
*เราทนเจ็บได้ถ้าทำให้พวกเทอมีความสุข..จำไว้นะ
แต่เรายังค้างคาใจอาไรบ้างอย่างอยู่และก้ออยากรุเหดผลด้วยว่าทำไมมันถึงเปนแบบนี้ เราไปทำอาไรผิดอีกล่ะเนี่ย อธิบายให้เราฟังหน่อยได้มั้ย

sori tat i wrote it in thai...