ความรุสึกที่มันอยู่ในใจคนเรานั้นมีทั้งดีและร้ายปนกานอยู่ ไม่มีคนไหนหรอกที่คิดแค่สิ่งดีหรือแค่สิ่งร้าย แต่มันก้อยังมีอีกอย่างคือเก็บความรุสึกได้กับไม่ได้ มันอาดจะมีหลายวิธีนะที่จะระบายอารมออกมาแค่บางวิธีอาจจะดูไม่ดีซักเท่าไหร่ แต่อย่างว่า คนเรามันบังคับลำบาก
ถ้าเปนเรื่องของเราละก้อ...
ไม่มีใครหรอกที่รุถึงความรุสึกของเราจิงๆ ไม่ว่าเราจะเศร้า ดีใจ เสียใจแค่ไหน ความรุสึกที่มีนั้นมันไม่เคยออกไปจากใจเราได้เลยซักครั้งนึง มีแต่คิดทบทวนหาต้นเหตุ เหตุผล และวิธีแก้ไขมัน และกานเขียนนี้เปนวิธีหนึ่งที่เราใช้ระบายอารมต่างๆเพาะบางทีถ้าเราไปบอกกล่าวใครซักคนมันอาจจะไม่ดีขึ้นก้อได้แต่อาดจะทำให้แย่ลงยิ่งขึ้น เพราะฉะนั้นเราจึงคิดก่อนที่จะพูดอะไรออกมาและเลือกที่จะพูดในสิ่งที่คิดว่าควนจะพูดเท่านั้น เพราะไม่งั้นมันอาดจะทำให้เราได้รับในสิ่งที่เราไม่ได้คิดว่าจะได้รับมัน มันเหมือนกับผลพลอยได้แต่ได้ในแง่ที่ไม่ดี ซึ่งมันก้อเหมือนกับสิ่งที่เราเจออยู่นี่เลย มันฟังดูตลกใช่ม้าที่มีเหตุกานแบบนี้ ตัวเราเองยังไม่อยากเจออะไรแบบนี้เลยแต่มันกลับเอามาให้เราซะงั้นโดยอัตโนมัดเลย เฮ้ยย.. แต่ก้อต้องทนยอมรับในสิ่งที่เกิด ต้องเผจินหน้าและสู้กับมัน ให้มันจบลงไปด้วยดีแต่จะทำได้มั้ยก้อไม่รุ ไม่เปนไร สู้ๆ ซักวันนึงมันก้อจะดีขึ้นเอง(เมื่อไหร่หน้อ) ปลอบใจตัวเองไว้ก่อนเพื่อมันอาดจะดีขึ้น เราต้องทำจิดให้เขมแข็ง และสู้ทุกๆอย่างที่เราเจอ ^^